Polityka

Znaczenie szlachty ruskiej

Inne strony warte obejrzenia: Naklejka na elektroniczną legitymacje studencką els Łódź trening

Znaczenie szlachty ruskiejNa mocy postanowień unii lubelskiej w skład Rzeczypospolitej weszły wraz z innymi ziemiami wszystkie obszary rusko-ukraińskie. Ludność autochtoniczna (Autochton – rdzenny mieszkaniec danego kraju; tubylec) – mimo odrębnych cech kulturowych i wyznaniowych – stała się częścią społeczności państwa polskiego bądź związanego z nim Wielkiego Księstwa Litewskiego. Po zawarciu unii polsko-litewskiej przyjęła się oficjalna nazwa złożonego z dwóch części państwa – Rzeczpospolita Obojga Narodów. Wielkie Księstwo Litewskie nieprzerwanie należało poprzez dziedziczenie do dynastii Giedyminowiczów i nazywane było ich ziemią. Szlachta ruska z trzech przyłączonych do Korony Polskiej województw zachowała duży stopień autonomii i własne prawa – statut litewski. Językiem urzędowym na tym terenie miał być w dalszym ciągu ruski. Jednak uwzględniając normalny zakres kompetencji szlacheckiego samorządu sejmikowego i wymienione wyżej przywileje oznaczające istnienie odrębności w prawie skarbowym, sądowym oraz w strukturach społecznych można stwierdzić, że status prawny tych ziem zbliżony był do autonomii. Szlachta z tych terenów swój wzajemny stosunek z Koroną nazywała mianem unii. Przywileje autonomicznych ziem nie powołały do życia odrębnych ruskich urzędów centralnych. Cała szlachta ruska włączyła się dość szybko w tryb funkcjonowania utrwalonego w Polsce systemu parlamentarnego, uzyskując miejsca w Senacie i reprezentując wszystkie sejmiki Izbie Poselskiej. Postulaty wysuwane przez ruską szlachtę na rzecz rozszerzenia praw ludności ruskiej napotkały na opór zwolenników sarmatyzmu, odwołujących się do mitu o sarmackim pochodzeniu i wyższości narodu polskiego. Początkowo sarmatyzm był przyczyną integrującą etnicznie i językowo Rzeczpospolitą, ale z biegiem czasu bardziej podkreślał ujemne strony ustroju i samozadowolenia szlachty. Zwolennicy sarmatyzmu podkreślali swoją „złotą wolność”, która graniczyła z megalomanią narodową. Poglądy te wyróżniał brak tolerancji wobec osób odmiennej wiary i pochodzenia. Za szczególnie niebezpieczną uważano ekspansję islamu. Ultrakatolicka Polska miała być przedmurzem chrześcijaństwa. Zjawiska te, występujące często zwłaszcza w XVI i w pierwszej połowie XVII wieku, przyczyniły się do pogłębienia kryzysu politycznego, a także regresu w dziedzinie kultury w Rzeczypospolitej. Idea przekształcenia Rzeczypospolitej Obojga Narodów w Rzeczpospolitą Trojga Narodów: polskiego, litewskiego i ruskiego, sformułowana została po raz pierwszy w latach dwudziestych XVII stulecia.


Warto również przeczytać:

Polityka wpływa na nasze życie
Wielki wpływ polityki na nasze życie można zaobserwować na każdym kroku. Samo przyjmowanie do siebie ideologii, któreś z partii sprawia, że wpływa to na nasz sposób myśle...

Co to jest partia polityczna?
Partia polityczna to taki rodzaj organizacji funkcjonującej w każdym współczesnym państwie, której historia sięga blisko stu pięćdziesięciu lat wstecz. Śmiało można ją na...

System polityczny
System polityczny to pojęcie złożone i wieloelementowe. Przez lata usiłowano stworzyć idealną definicję, która opisywałaby dokładnie jego istotę. W skrócie przyjęto, że s...

Polityka Kościoła prawosławnego
Ideowe polityczno-społeczne oraz obyczajowe podstawy prawosławia kształtowały się w specyficznym środowisku duchowym Bizancjum przed schizmą chrześcijaństwa. Podział w Ko...

„Obyśmy byli razem!”.
Problemem ówczesnego stosunku do prawosławnych było uporczywe żądanie ze strony łacinników Polaków czy Litwinów ponownego chrztu przy przechodzeniu do Kościoła katolickie...

Copyright © 2007, Warto również odwiedzić: