Polityka

Zbaraż i Beresteczko

Inne strony warte obejrzenia: partner na wesele małopolska

Zbaraż i BeresteczkoZdaniem niektórych historyków Chmielnicki, domagając się, aby prawosławny metropolita kijowski zasiadł w Senacie, oraz krzeseł wojewodów i kasztelanów dla prawosławnych, jednocześnie w styczniu 1649 roku przekazał carowi Aleksemu propozycję podporządkowania się Rosji w zamian za pomoc w walce przeciwko Polsce. Moskwa nie dała się jeszcze wówczas wciągnąć w wojnę z Rzecząpospolitą. Przed upływem terminu ważności rozejmu Kozacy wznowili działania zbrojne pod Zbarażem, gdzie od lipca znajdowały się oddziały Bohdana Chmielnickiego oraz jego tatarskiego sprzymierzeńca Islama III Gireja. Twierdzy w Zbarażu broniła załoga pod dowództwem Jeremiego Wiśniowieckiego. W sierpniu sytuacja oblężonych znacznie się pogorszyła – przede wszystkim z powodu braku amunicji i żywności. Z odsieczą ruszył król Jan Kazimierz, ale podczas przeprawy przez rzekę Strypę jego wojska zostały zaatakowane przez Kozaków i Tatarów. Zanosiło się na kolejną klęskę Polaków. Sytuację uratował kanclerz Ossoliński, który nawiązał kontakt z chanem tatarskim i skłonił go do negocjacji. Było to bardzo dobre posunięcie, gdyż kontynuowanie walki mogło się zakończyć dla strony polskiej katastrofą. W myśl podpisanej 18 sierpnia 1649 roku ugody zborowskiej w zamian za odstąpienie przez Kozaków i Tatarów od dalszego oblężenia Zbaraża Rzeczpospolita przyjęła wiele zobowiązań, między innymi: ustalenie wielkości rejestru kozackiego na 40 tysięcy ludzi, którzy mieli cieszyć się wszystkimi dotychczasowymi przywilejami. Żydzi i zakon jezuicki mieli być na zawsze usunięci z Kijowa i innych miast Ukrainy. Wojskom koronnym zabroniono wstępu do miast, w których władzę przejęli Kozacy. Chmielnickiemu przywrócono hetmańską buławę zaporoską. Zgon kanclerza Ossolińskiego 9 sierpnia 1650 roku przyczynił się do umocnienia wpływów zwolenników konfrontacji zbrojnej z Kozakami. Wyrazem tego były postanowienia Sejmu obradującego w Warszawie w listopadzie i grudniu 1650 roku. Uchwalono wówczas podniesienie stanu liczebnego wojska w Koronie do 33 tysięcy, na Litwie do 18 tysięcy oraz powołanie pod broń pospolitego ruszenia. W roku 1651 Jan Kazimierz ruszył na czele wojska na Ukrainę. Na Wołyniu zastąpili mu drogę Kozacy i Tatarzy. Losy wojny polsko-kozackiej miały rozstrzygnąć się na polach bitwy pod Beresteczkiem w czerwcu 1651 roku. Część armii, którą dowodził książę Jeremi Wiśniowiecki, wdarła się w głąb szeregów kozackich. Oddziały pod dowództwem Jana Kazimierza zmusiły Tatarów do odwrotu.


Warto również przeczytać:

Czy warto zostać politykiem
Pytanie czy warto zostać politykiem jest bardzo trudne. Wszystko zależy od indywidualnych chęci i ambicji i od tego, czego oczekuje się od takiego stanowiska. Trzeba zauw...

Konserwatyzm
Konserwatyzm jest jedną z doktryn politycznych, a także orientacją, która opiera się na tym, iż należy ochraniać państwo, a szczególnie jego porządek gospodarczo-społeczn...

Walka o prawa dla ludności ukraińskiej
Iwan Aksakow jeden z ideologów wszechrosyjskiej i panslawistycznej koncepcji wspólnej ojczyzny, cynicznie oznajmiał: A co się tyczy prastarych ziem rosyjskich, zamieszkan...

Kazimierz Marcinkiewicz i Nelly Rokita
Gdy były nauczyciel – Kazimierz Marcinkiewicz został premierem w rządzie Jarosława Kaczyńskiego nikt nie przypuszczał jak bardzo ten urząd wpłynie na jego życie. Ni...

Sarkozy w defensywie
Prezydent Sarkozy znany jest ze swojej niespożytej energii, z faktu, że uwielbia ćwiczyć i robi to nieraz dosłownie do upadłego oraz z tego, że ma piękną żonę. W jego pol...

Copyright © 2007, Warto również odwiedzić: