Polityka

Zajęcie Kijowa

Inne strony warte obejrzenia:

Zajęcie KijowaKozaccy pułkownicy przekonali się z czasem, że samorządnej Ukrainy nie można pogodzić z despotycznym ustrojem państwa moskiewskiego. Car dążył do połączania ziem ukraińskich z państwem rosyjskim. Starszyzna kozacka, wśród której była też ukraińska szlachta, nie chciała doświadczyć na swojej skórze twardej ręki cara. Bliższy jej był, zwłaszcza tej pochodzącej z prawobrzeżnej części Ukrainy, ustrój Rzeczypospolitej niż Rosji, zwłaszcza, że król Jan Kazimierz, dążąc do skierowania sił kozackich przeciw Turcji, nosił się z zamiarem utworzenia z trzech województw autonomicznych jednej jednostki terytorialnej będącej pod zwierzchnictwem hetmana kozackiego. W 1655 roku Jan Kazimierz wydał rozporządzenie, w którym obiecywał Kozakom możliwość nobilitacji (inaczej uszlachcenia). Bohdan Chmielnicki, który w podpisanej w 1654 roku ugodzie perejesławskiej z Rosją pragnął widzieć raczej sojusz wojskowy, starał się ograniczać zwierzchnictwo cara. Ten ostatni uważał Ukrainę za zwykłą prowincję. Samorząd tego kraju należało z biegiem czasu ograniczyć. Garnizony rosyjskie zajęły Kijów i wiele innych miast, carscy urzędnicy skarbowi zaczęli ściągać podatki. W tej zmieniającej się wyraźnie na niekorzyść Ukraińców sytuacji niezadowoleni kozaccy pułkownicy: Bohun, Hładki, Hulanicki, wraz z innymi dowódcami odmówili złożenia przysięgi. Przejawy buntu występowały w środowiskach niezadowolonych z nierównoprawnej współpracy z Moskwą. Odnosiło się to również do ludności miejskiej, protestującej przeciwko skorumpowanym rosyjskim poborcom podatkowym. Ze swej strony kijowski metropolita Kossow przeciwstawił się ingerencji moskiewskiego patriarchy Nikona. W tym samym czasie w Polsce nastąpiła anarchizacja życia publicznego. Dowodem tego było zerwanie w roku 1652 przez posła Władysława Sicińskiego po raz pierwszy w dziejach Rzeczypospolitej obrad sejmowych. Precedensowe liberum veto zablokowało podjęcie koniecznych uchwał w sprawie wojska i nowych podatków. Informacje o tym dotarły na dwór szwedzki, gdzie na niekorzyść Polski działał skazany na infamię (utratę czci i dobrego imienia) podkanclerzy koronny Hieronim Radziejowski. W maju 1654 roku ruszyły przeciwko Rzeczypospolitej dwie rosyjskie armie: jedna dowodzona przez księcia Aleksieja Trubieckiego, na Ukrainę, druga, pod komendą samego cesarza – na Litwę. Jeszcze wcześniej w trzech województwach: podolskim, wołyńskim i bracławskim, rozpoczęły się walki wojsk koronnych przeciwko kozackim oddziałom pułkownika Iwana Bohuna. Bohdan Chmielnicki wyprawił trzy pułki kozackie na Białoruś, gdzie połączyły się z armią cara.


Warto również przeczytać:

Plusy i minusy unii horodelskiej
Znacznie większe wpływy – w porównaniu z Rusią Halicką – prawosławie miało na obszarach zamieszkałych przez ludność pochodzenia ruskiego na Białorusi. Kościół...

Propaganda podczas wyborów
Podczas kampanii wyborczych politycy oraz partie polityczne stosujš propagandę wyborczš, aby wpłynšć na podejœcie obywateli do wyborów. Dzięki odpowiedniemu postępowaniu ...

Przywództwo polityczne
Przywódca polityczny powinien mieć następujące cechy: motywy, możliwości i jasno sprecyzowany cel. Władza jest więc procesem, w którym władca zależny jest od swoich motyw...

Stefan Niesiołowski i Beger
Marszałek sejmu, który zarówno atakuje jak i jest atakowany. Jego ataki dotyczą głównie PiS. Posłowie tej partii także oskarżają go o wszystko co najgorsze. Zarówno z jed...

Polityk jako zawód
Bardzo wiele młodych ludzi zastanawia się nad tym czy nie warto byłoby zostać zawodowym politykiem. Droga jednak do zdobycia tego zawodu nie jest taka prosta jak wydawało...

Copyright © 2007, Warto również odwiedzić: