Polityka

Wzajemne stosunki między Polakami a Ukraińcami

Inne strony warte obejrzenia: http://www.adwokat-lisicki.pl/prawo-spadkowe

Wzajemne stosunki między Polakami a UkraińcamiRzecznikiem stopniowej poprawy stosunków polsko-ukraińskich był następca Badeniego na stanowisku namiestnika Michał Bobrzyński (1849–1935), wybitny historyk, konserwatywny polityk galicyjski. Od 1877 roku profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego, od 1878 członek Akademii Umiejętności, współtwórca tak zwanej historycznej „szkoły krakowskiej". Od 1885 roku – poseł na Sejm Krajowy we Lwowie i do parlamentu austriackiego w Wiedniu. Sprawując urząd wiceprezydenta Rady Szkolnej Krajowej w latach 1891 – 1901, przyczynił się do rozwoju szkolnictwa w Galicji. W okresie 1908 – 1913 Bobrzyński był namiestnikiem Galicji. Polsko-ukraińska rywalizacja w życiu politycznym nie wpłynęła negatywnie na wzajemną infiltrację kulturalną. Znana jest współpraca ukraińskich pisarzy skupionych wokół „Młodej Muzy" z twórcami „Młodej Polski". W elitach intelektualnych w dobrych stosunkach pozostawali Iwan Franko, Bohdan Lepki, Sydir Twerdochlib, Wasyl Stefanyk, Ołena Pcziłka, Lesia Ukrainka ze strony ukraińskiej oraz Eliza Orzeszkowa, Bolesław Prus, Jan Kasprowicz, Jan Karłowicz, Władysław Orkan, Leon Wyczółkowski, Józef Chełmoński i Juliusz Kossak. Wzajemne stosunki między Polakami a Ukraińcami były w centrum uwagi stronnictw politycznych w Galicji. Jednym z ugrupowań byli starorusini. Działalność w zaborze austriackim rozpoczęli w roku 1849, gdy przez Galicję Wschodnią przetoczyły się wojska Iwana Paskiewicza, zdążające z Rosji na Węgry w celu stłumienia tam powstania narodowego. W latach późniejszych zwolennicy tej idei stanowili kadrę galicyjskich moskalofilów. Wpływ na rozszerzenie ich zasięgu działania miały odwiedziny jednego z głównych rzeczników panslawizmu - Michaiła Pogodina – we Lwowie, gdzie nawiązał kontakty z Jakiwem Hołowackim oraz Denisem Zubrzyckim, propagującymi łączność językową i kulturalną galicyjskich Ukraińców z Rosją. W podobnym kierunku ewoluowali konserwatywno-klerykalni starorusini (zwani także świętojurcami), krytycznie nastawieni do Austrii za ustępstwa rządu wiedeńskiego na rzecz Polski. W orientacji na wielkomocarstwową Rosję starorusini dostrzegali szansę zjednoczenia z Ukrainą Naddnieprzańską. Prorosyjskie sympatie uzasadniali jednością narodową Ukraińców z Rosjanami, zaprzeczając samodzielnemu istnieniu narodu ukraińskiego i odrębności kultury ukraińskiej. Odezwa Rosyjsko-Ludowej Partii (tak brzmiała bowiem ich oficjalna nazwa) głosiła, że ukraińska narodowość nie istnieje, lecz stanowi jedynie małorosyjskie plemię rosyjskiego narodu. Język ukraiński uważano za lokalne narzecze języka rosyjskiego.


Warto również przeczytać:

Narodowa Demokracja
Narodowa Demokracja, nazywana także ruchem narodowych, czy też endecją, to polski ruch polityczny oraz doktryna, która opiera się na nacjonalizmie. Została ona stworzona ...

Polityka społeczna państwa
Polityka społeczna to bardzo ważny obszar działalności władzy wykonawczej, którego absolutnie nie można bagatelizować. Polityka społeczna ma na celu, mówiąc bardzo ogólni...

Kazimierz Marcinkiewicz i Wałęsa
Urodził się 20 grudnia 1959 roku w Gorzowie Wielkopolskim. Studiował fizykę na Wydziale Matematyki, Fizyki i Chemii Uniwersytetu Wrocławskiego oraz ukończył studia podypl...

Warren Gamaliel Harding
Warren Gamaliel Harding był dwudziestym dziewiątym prezydentem Stanów Zjednoczonych. Urząd prezydenta sprawował w latach 1921 – 1923. Urodził się on w dniu drugieg...

Znaczenie polityki
Polityka ma ogromne znaczenie nie tylko w życiu codziennym obywateli państwa, ale także dla samego państwa i często świata. Polityka określa wiele rzeczy, które są związa...

Copyright © 2007, Warto również odwiedzić: