Polityka

Władza Kościoła w Bizancjum

Inne strony warte obejrzenia: dekowizja.pl/fototapety.html

Władza Kościoła w BizancjumNa Wschodzie ugruntował się z czasem pogląd, że to cesarz (car) jest namiestnikiem Boga na ziemi nie tylko jako najwyższa władza państwowa, ale również jako osoba duchowna, należąca do hierarchii kościelnej. Cesarz bizantyjski wprowadzał do kalendarza święta kościelne, zwoływał sobory i czuwał nad realizacją ich uchwał. Zatwierdzał również nominacje na najwyższe stanowiska kościelne i osobiście mianował patriarchę. W miarę rozprzestrzenienie się chrześcijaństwa wschodniego autorytet i kompetencje cesarza uznawane były przez wiernych w innych krajach, gdzie Kościoły były hierarchicznie zależne od konstantynopolitańskiego patriarchy. Z Bizancjum przybywali na Ruś duchowni, którzy przywozili greckie księgi liturgiczne, tłumaczono i przepisywano je na język słowiański. Cerkwie i klasztory stały się nie tylko ośrodkami kultu religijnego, ale także opartych na wzorcach bizantyjskich malarstwa, rzeźby, architektury i rzemiosła artystycznego. Zakładano szkoły dla dzieci bojarów. Zaczęły wchodzić do użytku książki – nie tylko greckie, ale także przekładane na język słowiański. W pozostałych krajach z czasem dopuszczone były języki narodowe. Rozpoczęte przez Cyryla i Metodego tłumaczenie ksiąg na język słowiański było niezgodne z panującym wówczas przekonaniem, że sławić Boga można tylko w językach hebrajskim, greckim i łacińskim. W miarę jednak rozwoju innych języków słowiańskich tekst starocerkiewny stawał się coraz mniej zrozumiały. Z tego właśnie powodu wprowadzono lokalną wymowę pisanych w języku starocerkiewnym tekstów liturgicznych. Przede wszystkim na język miejscowy tłumaczono Biblię i inne pisma cerkiewne, wprowadzając je do nabożeństw. Prawosławie (nazwa oznaczała prawidłowe oddawanie Bogu chwały), stanowiące jedno z trzech głównych (obok katolicyzmu i protestantyzmu) wyznań chrześcijańskich, było związane z powstaniem i rozwojem cesarstwa bizantyjskiego oraz z krajami pozostającymi pod jego wpływami. Kościół prawosławny ukształtował się i początkowo rozwijał w imperium bizantyjskim oraz na obszarach znajdujących się pod wpływem bizantyjskiej kultury. Nazwa Kościoła prawosławnego ulegała zmianom. Od IV wieku we wschodnich prowincjach cesarstwa rzymskiego zaczęła przyjmować się nazwa: Kościół wschodni, później: bizantyjski i grecki, a od IX wieku: Kościół ortodoksyjny (od gr. othos – prawdziwy, wierny, prawidłowy, doksa – mniemanie, pogląd, nauczanie, ale też: chwała, oddanie czci). W języku starosłowiańskim tłumaczono to jako Kościół prawosławny.


Warto również przeczytać:

Nasze poglądy
Każdy z nas ma swoje poglądy jeżeli chodzi o sprawy polityki w związku z czym to tylko od nas zależy na jaką osobę będziemy głosować w czasie zbliżających się wyborów na ...

Zajęcie Kijowa
Kozaccy pułkownicy przekonali się z czasem, że samorządnej Ukrainy nie można pogodzić z despotycznym ustrojem państwa moskiewskiego. Car dążył do połączania ziem ukraińsk...

Typy systemów politycznych
Przez bogatą światową kulturę polityczną i fakt, że każdy kraj ma własną historię i mentalność, na świecie mamy do czynienia z wieloma typami systemów politycznych. Takim...

Kontrowersje polityki
Polityka jest pełna kontrowersji, wielu polityków chyba nie może bez nich żyć, jest to bardzo niszczące dla każdego, nie tylko dla samego polityka, ale dla rządu, parlame...

Władza
Władza w państwie jest potrzebna równie mocno, co terytorium oraz ludność. Dzieje się tak ponieważ, bez żądnych aspektów prawnych państwo nie może istnieć, ważne jest to ...

Copyright © 2007, Warto również odwiedzić: