Polityka

Wieści o powstaniach i rewolucjach narodowych

Inne strony warte obejrzenia: doradztwo unijne pmgdotacje.pl/doradztwo-unijne/

Wieści o powstaniach i rewolucjach narodowychW roku 1848 Ukraińcy galicyjscy, podobnie jak inne narody słowiańskie, mieli już grono świadomych narodowo działaczy i zdołali skodyfikować swój język literacki. Jednakże narodowy ruch ukraiński nie był jeszcze w tym czasie politycznie skrystalizowany. Jedna część uważała język i narodowość ruską za regionalny odłam wielkiego narodu rosyjskiego, mniejsza grupa Ukraińców uważała się za odłam narodu polskiego i mówiła o sobie gente Rutheni, natione Poloni. Część Ukraińców zdawała już sobie sprawę z tego, że tworzą odrębny naród o własnym języku narodowym i tradycjach historycznych. Do Galicji bardzo szybko docierały wieści o powstaniu krakowskim i o „rabacji" w 1846 roku. Po dwóch latach nadeszła informacja o wybuchu w marcu 1848 roku rewolucji w Wiedniu, gdzie ogłoszono amnestię i proklamowano wolność prasy. Zapowiedziano także wejście w życie konstytucji. Znienawidzony kanclerz Klemens Metternich - przeciwnik reform - został zmuszony do ustąpienia. Na wieść o tym 18 marca 1848 roku doszło we Lwowie do demonstracji. Żądano liberalizacji życia politycznego, a nawet oddania w Galicji władzy Polakom i utworzenia Gwardii Narodowej. Austriacki gubernator Galicji, hrabia Franz von Stadion, zdawał sobie sprawę, że sytuacja sprzyja także występującym na wsi próbom rewindykacji w dziedzinie stosunków własnościowych, co często również wywierało wpływ na zaostrzenie antagonizmów na tle narodowym, o czym przypominały bunty ukraińskich chłopów w XVII i XVIII wieku. Starając się uprzedzić rozruchy w Galicji, a raczej im zapobiec, gubernator Stadion uwolnił także więźniów politycznych. Za jego zgodą udała się do Wiednia deputacja z petycją, zredagowaną przez Franciszka Smolkę. W jednym z postulatów zwracano się do cesarza, aby koronował się na króla Galicji i odbudował państwo polskie. W innym punkcie wnoszono o zniesienie pańszczyzny. Na czele delegacji stał książę Jerzy Lubomirski. 6 kwietnia cesarz przyjął delegację i obiecał przychylne rozpatrzenie postulatów. Była to deklaracja gołosłowna, ponieważ cesarz wiedział, że tak daleko idące zmiany w Galicji mogłyby spowodować zbrojną interwencję carskiej Rosji - przeciwniczki reform społecznych - oraz zwiększenie uprawnień dla Polaków i Ukraińców w sąsiedniej Austrii. Nie czekając na zgodę Wiednia, 22 kwietnia gubernator Stadion ogłosił zniesienie pańszczyzny, na co już po fakcie otrzymał sankcję cesarską. Właścicielom majątków obiecano odszkodowania.


Warto również przeczytać:

Polityczne afery
Afery polityczne są nieodłączną częścią polityki prowadzonej na całym świecie. Dzięki nim politycy zwracają na siebie uwagę. Gorsze jest to, że często taka afera pokazuje...

Przygoda z polityką
Każdy kto chciałby na dobre rozpocząć swoją przygodę z polityką, powinien na początek zapisać się do jakiejś partii. Lokalne oddziały tych najpopularniejszych, można znal...

Powstanie Chmielnickiego – 1648 rok
W latach międzywojennych wśród autorów polskich podręczników szkolnych panowało przekonanie, że powstanie z 1648 roku, stanowiąc tragiczny epizod wielowiekowej wspólnej e...

Uczciwi politycy w polskim rządzie
W polskim rządzie wbrew pozorom czasami trafiają się uczciwi politycy, dla których najważniejsze jest dobro kraju i jego obywateli. Należy sobie jednak szczerze powiedzie...

...Ukrainę kochali wszyscy. Pytanie - za co i jak?
Rozpropagowano opinię, że Polacy byli odwiecznymi wrogami Rosji. W 1610 roku zajęli Moskwę, dwieście lat później byli najwierniejszymi sojusznikami Napoleona Bonapartego ...

Copyright © 2007, Warto również odwiedzić: