Polityka

Ruś – podmiot prawa międzynarodowego

Inne strony warte obejrzenia:

Ruś – podmiot prawa międzynarodowegoPrzyjęty w 988 roku przez Włodzimierza chrzest (uwarunkowany jego małżeństwem z siostrą cesarza bizantyjskiego Anną) zapewnił kijowskim władcom legitymizację Rusi. Jako kraj chrześcijański Ruś zaczęła być uważana przez państwa europejskie za podmiot prawa międzynarodowego, a z tym wiązała się również akceptacja granic i integralności terytorialnej. Przyłączenie się Rusi do grona państw chrześcijańskich wprowadziło praktykę zawierania przez ruskich książąt małżeństw dynastycznych. Na wzajemne relacje między Rusią i Konstantynopolem istotny wpływ miało wysłanie z inicjatywy bizantyjskiego patriarchatu z misją na Morawy braci zakonnych Cyryla i Metodego, którzy podporządkowali się jednak Stolicy Apostolskiej. W tym samym czasie zaostrzył się spór między między papieżem a patriarchą bizantyjskim Facjuszem. Synod, który obradował pod przewodnictwem cesarza Michała III w 867 roku w Konstantynopolu uznał papieża Mikołaja heretyka i ekskomunikował go. Bezpośrednim tego skutkiem było zerwanie stosunków między Rzymem a Bizancjum. Nie bez znaczenia był fakt, że aż do połowy XII wieku władcy Rusi Kijowskiej nie zajmowali oficjalnego stanowiska wobec sporów Rzymu z Bizancjum. W drugiej połowie V stulecia powstały cztery samodzielne patriarchaty: konstantynopolitański, aleksandryjski, antiochijski i jerozolimski. Zarządzali nimi patriarchowie (grec. patriarches – naczelnik rodu) z prawami administracyjnymi i kultowymi. Korzenie religii prawosławnej tkwiły we wczesnym średniowieczu, kiedy to poszczególne diecezje konsolidowały się na zasadzie regionalnej wokół patriarchów, czyli biskupów największych miast w imperium – Aleksandrii i Antiochii. Dopiero po przeniesieniu stolicy do Konstantynopola do grona patriarchów doszedł biskup Bizancjum, który w hierarchii zajął drugie miejsce po biskupie Rzymu. Sobór w Konstantynopolu w 381 roku potwierdził wprawdzie pierwszeństwo biskupa Rzymu, w stosunkach z Bizancjum narastały jednak nowe spory i konflikty, pojawiały się różnice doktrynalne, z których najważniejszą było filioque. Przyjęty na soborze nicejskim 325 roku i potwierdzony przez sobór konstantynopolitański w 381 roku tekst credo głosił wiarę „w Ducha Świętego, który pochodził od Ojca”. Od schyłku VI wieku na Zachodzie upowszechniła się zmieniona formuła. Po słowie „Ojca” dodano „i Syna” (Filioque), co z czasem Rzym włączył do oficjalnej formuły credo. Prawosławie odrzuciło też obowiązujące w katolicyzmie dogmaty o czyśćcu, niepokalanym poczęciu i wniebowzięciu Najświętszej Marii Panny oraz negowało pierwszeństwo świętego Piotra wśród innych apostołów. Nie uznało prymatu biskupa Rzymu (papieża) w widzialnym Kościele powszechnym, a zwłaszcza jego nieomylności w sprawach doktrynalnych.


Warto również przeczytać:

Co oznacza termin polityka?
Polityka to termin o bardzo szerokim znaczeniu. Trudno jednoznacznie określić czym jest. Rozumie się go na wiele sposobów, a nauką zajmującą się badaniem polityki są nauk...

Co to jest partia polityczna?
Partia polityczna to taki rodzaj organizacji funkcjonującej w każdym współczesnym państwie, której historia sięga blisko stu pięćdziesięciu lat wstecz. Śmiało można ją na...

Rozwój kresowego pogranicza etnicznego
Adam Mickiewicz zbierał i gromadził wiadomości o życiu narodu ukraińskiego i jego poetyckiego dorobku z baśni i legend ludowych. Podczas pobytu w Odessie Mickiewicz częst...

Polityka zagraniczna Unii Europejskiej
Polityka zagraniczna Unii jest głównie skoncentrowana na Stanach Zjednoczonych i Rosji oraz na państwach, które w niedalekiej przyszłości będą kandydatami na nowych człon...

Etyka, a polityka
Etyka dla jednych jest dziedziną filozofii, a dla innych jest odrębną nauką, posiadająca swój własny przedmiot badań i określoną problematykę badawczą. Przedmiotem etyki ...

Copyright © 2007, Warto również odwiedzić: