Polityka

Przebudowa Austro-Węgier

Inne strony warte obejrzenia: mariusz wierzbowski

Przebudowa Austro-WęgierZwolennikami projektów federalizacji Austrii byli separatystyczni politycy czescy: F. Palacky i F. Rieger. Dążyli oni do przyznania Czechom, Morawom i tak zwanemu Śląskowi austriackiemu analogicznej pozycji jaką miały Węgry, czyli licznych uprawnień w zakresie polityki wewnętrznej. Godzili się natomiast na wspólną politykę zagraniczną oraz w sprawach wojskowych i celnych. Łączyć ich miała osoba monarchy. W ten sposób powinno się dokonać przeobrażenie monarchii dualistycznej w trialistyczną (Austria-Czechy-Węgry). Projekty federalistów czeskich zostały odrzucone przez biurokrację wiedeńską i polityków austriacko-niemieckich, reprezentujących idee centralizmu, a przede wszystkim przez samego Franciszka Józefa I. Cesarz nie dotrzymał obietnicy oddzielnego koronowania się na króla czeskiego w Pradze i uznania „historycznych praw korony czeskiej". Protestowało przeciwko temu społeczeństwo czeskie. Doszło do rozruchów. W odpowiedzi władze austriackie wprowadziły w Pradze stan wyjątkowy. Mimo represji policyjnych i sankcji w dziedzinie kultury (cofnięcie równouprawnienia języka czeskiego w szkołach) Czesi nie wyrzekli się swych postulatów – ścieranie się tendencji centralistycznych i federalistycznych stanowiło w dużej mierze treść życia politycznego monarchii Habsburgów. Proces ten przebiegał nie tylko w skali całego państwa, ale i w poszczególnych krajach, wchodzących w skład Austro-Węgier. Przeciwko zrównaniu w prawach wszystkich narodów w ramach przyszłej federacji wystąpiła dominująca w monarchii Habsburgów elita Niemców austriackich, która wspólnie z konserwatywnymi sferami węgierskimi dążyła do zahamowanie separatystycznych aspiracji narodów słowiańskich. Koniec nadziei na przebudowę Austro-Węgier z monarchii typu dualistycznego na monarchię federacyjną osłabił opozycję Słowian, popychając ich w objęcia Rosji. Dotyczyło to głównie tak zwanych staroczechów, ukraińskich moskalofilów oraz chorwackich i serbskich narodowców. Tendencje te w latach 1867–1875 wzbudziły zainteresowanie rosyjskich panslawistów, między innymi wielkiego księcia Konstantego, ministrów Milutina i Tołstoja oraz publicystów Aksakowa i Łamańskiego. Tamtejsze koncepcje panslawistyczne miały charakter ogólny, a większa część opinii dworskiej – łącznie z carem Aleksandrem II – zdawała sobie sprawę, że przygarnięcie ziem słowiańskich, po przewidywanym rozpadzie Austrii i Turcji, stworzyłaby nowe wewnętrzne ogniska zapalne w wielonarodowym państwie rosyjskim.


Warto również przeczytać:

Więzień sumienia
Więźniem sumienia jest każda osoba, która została zatrzymana w danym państwie za wszelkiej jej przekonania. Więźniowie sumienia zwykle są więźniami politycznymi, ponieważ...

Prawa człowieka w Tadżykistanie
W Tadżykistanie prawa człowieka są łamane pod każdym względem i żaden obywatel tego kraju nie ma prawa do wolności myśli, słowa, czy też poglądów politycznych. Życie w ty...

Ronald Wilson Reagan
Ronald Wilson Reagan był czterdziestym prezydentem Stanów Zjednoczonych. Swoją kadencję pełnił on w latach 1981 – 1989. Były to wiec dwie czteroletnie kadencje prez...

Okupacja terenów Ukrainy prawobrzeżnej
azepa stał się jednym z największych posiadaczy ziemskich na lewobrzeżnej Ukrainie. Budował barokowe cerkwie i monastery. Zajmował się publicystyką. Opiekował się Akademi...

Osłabiona Rzeczpospolita
W tych niesprzyjających warunkach Wyhowski we wrześniu 1659 roku złożył buławę i schronił się w Polsce, a wielu jego zwolenników zamordowano. Przeciwko Wyhowskiemu wypowi...

Copyright © 2007, Warto również odwiedzić: