Polityka

Powstanie Chmielnickiego – 1648 rok

Inne strony warte obejrzenia: http://www.gost-r.pl/certyfikat-gost

Powstanie Chmielnickiego – 1648 rokW latach międzywojennych wśród autorów polskich podręczników szkolnych panowało przekonanie, że powstanie z 1648 roku, stanowiąc tragiczny epizod wielowiekowej wspólnej egzystencji ludności polskiej i ruskiej, wywołane było przez „synów marnotrawnych” Rzeczypospolitej. Odpowiedzialnością za krwawe walki obarczono zatem Bohdana Chmielnickiego. Podkreślano, że wywołanie buntu kozackiego było skutkiem osobistej krzywdy, której Chmielnicki doznał ze strony Czaplińskiego – podstrościego czehryńskiego. Konflikt polsko-ukraiński traktowany był więc jako wojna domowa w Rzeczypospolitej. Część wojsk Potockiego, która dotarła do Żółtych Wód, stanęła 29 kwietnia 1648 roku przeciwko trzykrotnie liczniejszej armii kozacko-tatarskiej, na której czele stał Chmielnicki. Kozacy i Tatarzy oblegali okopanych w taborach Polaków, odpierających kolejne ataki. Chmielnicki pozostawił część sił przy oblężonym taborze polski, a wraz z pozostałymi oddziałami ruszył na spotkanie płynącym Dnieprem Kozakom rejestrowym, których nakłonił do przejścia na swoją stronę. W ten sposób jako pierwszy zjednoczył siły Zaporożców nierejestrowych z rejestrowymi. Bitwa nad Żółtymi Wodami ()29 kwietnia–16 maja 1648) zakończyła się klęską wojsk polskich. Zmarł ciężko ranny dowódca – Stefan Potocki. Do niewoli dostał się Stefan Czarnecki, a także ruski szlachcic Iwan Wyhowski, któremu Chmielnicki ofiarował później urząd generalnego pisarza wojsk zaporoskich. Gdy bitwa nad Żółtymi Wodami dobiegła końca, oddziały księcia Jeremiego Wiśniowieckiego usiłowały nawiązać łączność z głównymi siłami wojsk koronnych dowodzonych przez hetmana Mikołaja Potockiego, ale ten rozpoczął już odwrót. Zbudowany w pobliżu Korsunia obóz warowny otoczyły w maju 1648 roku oddziały kozackie oraz tatarskie. Wieść o rozgromieniu pod Korsuniem wojsk koronnych stała się sygnałem do wybuchu powstania na całej Ukrainie. Chłopstwo i znaczna część mieszczaństwa wystąpili przeciwko magnatom, szlachcie, żydowskim dzierżawcom i urzędnikom. Z Zadnieprza wycofał się książę Jeremi Wiśniowiecki. Trudną sytuację Polaków pogłębiało bezkrólewie oraz rywalizacja stronnictw: pokojowego (na czele z kanclerzem Ossolińskim) i domagających się kontynuowania wojny zwolenników księcia Jeremiego Wiśniowieckiego. W odróżnieniu od Ossolińskiego, który dążył do ugody polsko-kozackiej, Wiśniowiecki orientował się, że ukraińskie powstanie przybrało już charakter masowy, widział więc jedyne wyjście w jego bezwzględnym stłumieniu, nie godząc się na żadne układy.


Warto również przeczytać:

Brudna kampania
Od jakiegoś czasu w Polsce można zauważyć trend mody w polityce jaki przybył do nas ze Stanów Zjednoczonych Ameryki. Jest to bardzo nie miła forma polityki polegająca na ...

Zbigniew Ziobro
Zbigniew Ziobro urodził się 18 sierpnia 1970 roku w Krakowie. Jest on polskim politykiem. Jego działalność polityczna ulegała wielokrotnym zmianom. W latach 2001 do 2009 ...

Różne podejścia do pojęcia lewicy
Zakres polityki lewicowej w rządzie określa skrzydło sięgające od centrum do strony lewej, natomiast pojęcie centrolewicy opisuje położenie w pobliżu głównego nurtu polit...

Dobre stosunki polityczne
Utrzymywanie dobrych stosunków politycznych między poszczególnymi krajami jest bardzo ważnym elementem odpowiedniego funkcjonowania państwa. Polityka zagraniczna odgrywa ...

Dziedziczny urząd wielkoksiążęcy
Idea niepodległości Ukrainy – jak pokazały doświadczenia lat późniejszych – nie zdołała się zakorzenić głęboko w środowiskach wojskowych i politycznych. Z dru...

Copyright © 2007, Warto również odwiedzić: