Polityka

Polsko-ukraińsko-żydowska federacja

Inne strony warte obejrzenia:

Polsko-ukraińsko-żydowska federacjaZnany ukraiński pisarz Iwan Franko, zwolennik współpracy polsko-ukraińskiej, podkreślał, że do zlikwidowania antagonizmów narodowościowych w Galicji należy dążyć poprzez wcielenie w życie polsko-ukraińskiej idei federacji, nie sprecyzował wszakże, jak konkretnie wyobraża sobie przyszłą federację. Program galicyjskich socjalistów wskazywał na konieczność zwalczania wszelkich form ucisku narodowego, wiążąc to z zadaniem urzeczywistnienia szeroko pojętej demokratyzacji stosunków społecznych w Galicji. Sprawa niepodległości Polski w samym programie nie została poruszona. Wydaje się realnym, że termin „federacja", użyty przez Iwana Frankę, odnosił się raczej do stosunków wewnątrzpartyjnych w Galicji niż do problematyki struktur państwowych. Świadczyć może o tym tekst opracowanego między innymi przy współudziale Iwana Franki Programu socjalistów galicyjskich, gdzie stwierdzano, że partia robotnicza będzie jednoczyła w swych szeregach na zasadach pełnego równouprawnienia i całkowitej swobody działania przedstawicieli wszystkich narodowości Galicji: Polaków, Ukraińców i Żydów. Iwan Franko oraz jego bliski współpracownik Mychajło Pawłyk zastrzegali się, że ukraiński ruch ludowy i jego młoda inteligencja udzielić mogą poparcia polskiemu ruchowi wyzwoleńczemu jedynie pod warunkiem głoszenia przez niego postulatu niepodległej Polski w granicach etnicznych. Franko podkreślał w szczególności, że polskie aspiracje na Wschodzie odwracają uwagę społeczeństwa od ziem zachodnich – Śląska i Pomorza, i przyczyniają się do przeobrażenia naturalnych sojuszników Polski w jej przeciwników. Pawłyk dostrzegał w słowach Karola Marksa: Niech żyje Polska! uznanie „idei historycznego kształtu państwa” w jego granicach przedrozbiorowych. Centralistyczno-socjalistyczne narodowe państwo Marksa było - zdaniem Pawłyka - «utopią», która nie zadowalała zwłaszcza wielu narodowości. Postulat: Niech żyje Polska! to utrzymanie dominacji polskich elit na Ukrainie, Białorusi i Litwie. Pismo „Praca" (numer 7 z 1883 roku), podtrzymując swoje stanowisko, uznaje federacyjną zasadę za wskazaną zwłaszcza dla Galicji. Ideę „Polski historycznej" przyjmowano w kręgach socjalistów galicyjskich jako kontynuację uciemiężenia Ukrainy. Sam podział narodów na „historyczne", jako mające prawo do niepodległości, i „niehistoryczne" to znaczy które miały ulec asymilacji, stanowił, zdaniem galicyjskich socjalistów, przeszkodę we współdziałaniu Polaków z Ukraińcami.


Warto również przeczytać:

Władza
Władza w państwie jest potrzebna równie mocno, co terytorium oraz ludność. Dzieje się tak ponieważ, bez żądnych aspektów prawnych państwo nie może istnieć, ważne jest to ...

Europejskie biuro do spraw języków rzadziej używanych
„Europejskie biuro do spraw języków rzadziej używanych” jest jedną z organizacji pozarządowych. Głównym zadaniem tego ugrupowania jest dążenie do tego, aby w ...

Progresizm kontrkulturowy
Progresizm społeczny w historii polityki jest jednym z wspólnych elementem nowoczesnej lewicy, zwłaszcza w Stanach Zjednoczonych, gdzie progresywiści odgrywają ważną rolę...

Anarchia
Anarchia nie jest tylko i wyłącznie filozofią życia, jest to stan polityczny, który często może zajść w okresie, w którym nikt nie obejmuje rządów w państwie. Jest to bar...

Wzajemne stosunki między Polakami a Ukraińcami
Rzecznikiem stopniowej poprawy stosunków polsko-ukraińskich był następca Badeniego na stanowisku namiestnika Michał Bobrzyński (1849–1935), wybitny historyk, konser...

Copyright © 2007, Warto również odwiedzić: