Polityka

Moskwa Trzecim Rzymem

Inne strony warte obejrzenia:

Moskwa Trzecim RzymemSprawa zjednoczenia Kościoła katolickiego i Cerkwi prawosławnej miała dla Rzeczypospolitej ważne znaczenie zwłaszcza od roku 1459, kiedy to obradujący w Moskwie synod orzekł, że wyłączne prawo do zatwierdzania metropolity będzie miał wielki książę moskiewski. Ze swej strony Cerkiew prawosławna ustawicznie podkreślała, że jest jedynym prawowitym reprezentantem wiary chrześcijańskiej. Do pierwszych twórców polityki imperialnej należał wielki książę Iwan III (Srogi), który w trakcie jednoczenia ziem ruskich wokół Moskwy opanował w 1478 roku Nowogród Wielki, w 1485 roku wcielił do swego państwa Wielkie Księstwo Twerskie, a w wyniku wojen z Wielkim Księciem Litewskim (1492–1494) i (1500–1503) uzyskał ziemie z Czernihowem, Starodubem, Briańskiem, Homlem i Wielkimi Łukami. W 1472 roku moskiewski władca Iwan III poślubił Zofię Paleolog, bratanicę ostatniego cesarza bizantyjskiego. Fakt ten wywarł wpływ na umocnienie głoszonego już wcześniej poglądu, że władcy Moskwy są spadkobiercami cesarzy wschodniorzymskich i protektorami Kościoła prawosławnego w Europie i Azji. Iwan Srogi przyjął z Bizancjum herb (dwugłowy orzeł i) i ceremoniał dworski. Na jego dworze mówiono, że prawdziwym chrześcijaństwem jest prawosławie moskiewskie. Pierwszy Rzym upadł na skutek herezji papieskiej, drugi, to znaczy Bizancjum, dostał się w ręce nieprzyjaciół Chrystusa – trzecim Rzymem jest Moskwa, a czwartego nie będzie. Taki pogląd pociągnął za sobą niezwykły konserwatyzm wyznaniowy i postanowiono odseparować się od „zgniłego Zachodu”. Ukształtowane według bizantyjskich wzorców państwo moskiewskie uważano za dziedzictwo kniazia-cara, który nie był głową państwa, lecz dziedzicem-gospodarzem. Ziemia była jakby na określony czas odstąpiona mieszkańcom – podwładnym wielkiego księcia moskiewskiego, a w późniejszym okresie – wszechrosyjskiego cara. Oparta na tej „zasadzie własności” władza carska nie mogła być ograniczona przez żadne przedstawicielstwo narodowe, a przy osobie monarchy instytucja dumy bojarskiej nie była nawet organem opiniodawczym. Nie miała zatem najmniejszego wpływu na rządy władców-samodzierżców. Wewnętrzna stabilizacja Rzeczypospolitej była zagrożona częstymi ingerencjami cara bądź negowaniem struktur Kościoła wschodniego w Polsce. W konkretnych warunkach dwuwyznaniowego w zasadzie państwa polsko-litewskiego prowadziło to do pogłębienia poczucia obcości, a nierzadko – wrogości w stosunku do innowierców, zwłaszcza prawosławnych Rusinów.


Warto również przeczytać:

Ustrój polityczny Niemiec
Niemcy są demokratyczną republiką federalną. Co więcej posiadają one oryginalny oraz niepowtarzalny system nazywany kanclersko-parlamentarnym. Jeśli chodzi o podstawowe k...

Honorowe obywatelstwo
Honorowe obywatelstwo jest sposobem na uhonorowanie osoby za jej wielkie czyny dla danego regionu, miasta, czy też państwa. Honorowe obywatelstwa zwykle są nadawane dla l...

Sikorski i Giertych
Radosław Sikorski to jedna z ciekawszych osobowości polskiej sceny politycznej. Urodzony . 23 lutego 1963 w Bydgoszczy po skończeniu I Liceum Ogólnokształcącego w Bydgosz...

Polityka zagraniczna państwa
Polityka zagraniczna to bardzo ważny element polityki każdego kraju, bo to właśnie polityka zagraniczna wpływa na stosunki danego państwa z innymi. Można by nawet powiedz...

Cechy systemu partyjnego
Wyróżnia się kilka grup systemów partyjnych dominujących na terenie Europy Zachodniej. Do pierwszej ale nie największej, należą systemy dwupartyjne w których dominują dwi...

Copyright © 2007, Warto również odwiedzić: