Polityka

Konferencja Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie

Inne strony warte obejrzenia: tutaj

Konferencja Bezpieczeństwa i Współpracy w EuropieKonferencja Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie (częściej jej nazwę przedstawia się w skrócie KBWE), została powołana jako bezpośredni wynik Drugiej Wojny Światowej. Praktycznie zaraz po zakończeniu działań wojennych na froncie, rozpoczęła się polityczna walka na salonach o budowanie nowego, politycznego porządku świata. Każde z krajów, chciało zdobyć hegemonię. Wiadome jednak od samego początku było, że jedno państwo nie będzie w stanie podporządkować sobie całego świata. Potrzebowało więc grona sojuszników, którzy związani umowami międzynarodowym wspólnie sięgną po dominację. Państwa zachodnie bardzo szybko przystąpiły więc do współpracy i zawiązały Organizację Traktatu Północnoatlantyckiego. Blok wschodni również powołał do życia Układ Warszawski. Dokładnie tak jak stwierdził to Winston Churchill, na zachodzie od granic Polski, od Szczecina po Triest zapadła żelazna kurtyna oddzielająca dwa, wrogie sobie obozy, walczące o jak największą ilość wpływów. Nadal pozostawały jednak problemu z powojennymi Niemcami i ich demilitaryzacją. Inną na to wizję miały państwa NATO inną ZSRR. Bano się kolejnego konfliktu zbrojnego wywiązanego z nieporozumień politycznych. Zachód panicznie bał się Związku Sowieckiego. Rozpoczęła się walka zbrojeń. Tak zwana zimna wojna trwała wiele lat. Dwa przeciwne sobie obozy walczyły o dominację nuklearną. Niestabilna sytuacja i brak konkretnych rozmów między tymi blokami tylko podsycały negatywne emocje. Już w latach sześćdziesiątych zaczęto widzieć niezbędną potrzebę dialogu między NATO a Układem Warszawskim. Na początku, nie miano jednak dokładnej idei jak zawiązać tą współpracę w sposób korzystny dla obu stron i za razem bezpieczny. Pomysłodawcą Konferencji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie był minister spraw zagranicznych z Polski, Adam Rapacki. Zgłosił on swoją propozycję 14 grudnia 1964 roku podczas Zgromadzenia Ogólnego ONZ. Po 1972 roku, kiedy przygotowano się do podjęcia współpracy na tak szeroką skalę, miało miejsce szereg spotkań i negocjacji. Były one trudne ale zarazem bardzo ważne dla kształtowania nowego ładu powojennego. Obie strony, zarówno państwa zachodnie jak i te z bloku wschodniego musiały iść na pewne ustępstwa. Wszystkim przyświecał oprócz tych indywidualnych, jeden wspólny cel. Było nim zapewnienie bezpieczeństwa i pokoju na terenie starego kontynentu.


Warto również przeczytać:

Decyzje i działania polityczne
Decyzje polityczne to działania poszczególnej jednostki lub grupy interesu mające wpływ na życie polityczne całego społeczeństwa. Definiuje się je jako świadomy akt wybor...

Ostatnie wpadki polityków
Bardzo często można usłyszeć o tym, jak to politycy mówią rzeczy nie tyle nieprawdziwe, co po prostu niedorzeczne. Najczęściej w ogóle się tym nie przejmują i nie ponoszą...

Ustrój polityczny Danii
Dania jest monarchią konstytucyjną, w której najważniejszą oraz największą władzę sprawuje monarcha. Tron może objąć kobieta bądź mężczyzna, którzy powinni należeć do koś...

Korona Polska i Wielkie Księstwo Litewskie
Unia polsko-litewska, kształtująca się jako federacyjny związek Polski z Litwą w XV–XVII wieku, była tworzona i umacniana stopniowo aktami prawnymi podpisanymi w Kr...

Autonomia dla Ukrainy
Starszyzna kozacka nadal dążyła do rozszerzenia autonomii, a także do utworzenia na Ukrainie lewobrzeżnej parlamentu, podobnego do polskiego Sejmu. Petycje w tej sprawie ...

Copyright © 2007, Warto również odwiedzić: