Polityka

Autonomia dla Ukrainy

Inne strony warte obejrzenia: kancelaria prawna poznań

Autonomia dla UkrainyStarszyzna kozacka nadal dążyła do rozszerzenia autonomii, a także do utworzenia na Ukrainie lewobrzeżnej parlamentu, podobnego do polskiego Sejmu. Petycje w tej sprawie przekazał Katarzynie II hetman Rozumowski, który równocześnie zaproponował, aby stanowisko hetmana było dziedziczne w rodzie Rozumowskich. Katarzyna II nie zgodziła się na utrzymywanie przez hetmana stosunków z państwami europejskimi. Odrzuciła też petycję Rozumowskiego w sprawie zwolnienia pułków ukraińskich z obowiązku udziału w tych wojnach, które nie były bezpośrednio związane z interesami Ukrainy. Centralizacyjne dążenia państwa rosyjskiego okazały się znacznie silniejsze od wpływów braci Rozumowskich. Wyrazem tego było również ustanowienie kontroli nad budżetem Ukrainy lewobrzeżnej oraz zniesienie barier celnych między Ukrainą a Rosją, co było korzystne dla rosyjskich producentów i kupców. Katarzyna II, kontynuując politykę Piotra I, zmierzała do centralizacji ziem ukraińskich w ramach absolutnej monarchii rosyjskiej. Była przeciwna nadawaniu autonomii dla Ukrainy i dążyła do jej zrusyfikowania. W roku 1764 Kyryło Rozumowski został zmuszony do złożenia dymisji. Urząd hetmaski zastąpiono drugim Kolegium Małorosyjskim. Zajmowało się ono sprawami Ukrainy, którą władcy imperium rosyjskiego nazywali „Małą Rosją” dla podkreślenia, że ziemie te wraz z ludnością stanowią integralną część wielkorosyjskiej monarchii. Na czele Kolegium Małorosyjskiego stanął wyposażony w szerokie kompetencje feldmarszałek Piotr Rumiancew, który miał doświadczenie w rządzeniu za pomocą „kija i marchewki”. W praktyce sprowadzało się to do karania zwolenników autonomii, a tym bardziej niezależności Ukrainy, przy jednoczesnym obiecywaniu właścicielom ziemskim zwiększenia ich władzy nad chłopami oraz deklarowaniu zrównania ich przywilejów z przywilejami szlachty rosyjskiej w zamian za rezygnację z wysuwania postulatów suwerenności narodowej. Zmiany nastąpiły także w polsko-ukraińskich stosunkach kulturalnych. Zanika religijna literatura polemiczna. Rośnie zainteresowanie pamiętnikarstwem i ukraińską literaturą ludową. W połowie XVI wieku na Ukrainie zaczęły powstawać bractwa – stowarzyszenia religijne grupujące głównie ludność miast, a także pewną liczbę miejscowej szlachty prawosławnej. Największy ich rozwój przypadł na pierwszą połowę XVII wieku, a w latach osiemdziesiątych nader ważną rolę odegrały one we Lwowie. W 1615 roku w Kijowie powstało bractwo, którego członkami byli nie tylko zamożni mieszczanie i szlachta, lecz również część starszyzny kozackiej – wśród nie hetman Piotr Konaszewicz-Sahajdaczny. Pierwsze ukraińskie towarzystwo miłośników kultury i mowy ludowej nosiło nazwę „Trójca Ruska”.


Warto również przeczytać:

Polityczne maladie
Wybory prezydenckie w roku 2010 w Polsce są jedną wielką komedią. Tak można to podsumowac. Są od początku do końca dziwne i naprawdę ciężko jest z nich coś wyciągnąć. Wsz...

Konferencja Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie
Konferencja Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie (częściej jej nazwę przedstawia się w skrócie KBWE), została powołana jako bezpośredni wynik Drugiej Wojny Światowej. P...

Mariaże polityczne
W 1245 roku syn Konrada Mazowieckiego Bolesław ożenił się z Anastazją, córką Aleksandra bełskiego. Jak prawie wszystkie mariaże dynastyczne małżeństwo to miało charakter ...

Językowa polityka w Łotwie
W Łotwie językiem urzędowy został ogłoszony język łotewski w artykule czwartym oraz sto czternastym w Konstytucji. Pomimo tego w kraju tym tolerowane są mniejszości język...

Ustrój polityczny Litwy
Litwa to demokracja parlamentarno – gabinetowa, w której panuje zasada trójpodziału władzy ustalona przez konstytucję. W rękach jednoizbowego parlamentu spoczywa wł...

Copyright © 2007, Warto również odwiedzić: