Polityka

Akcja powstańcza

Inne strony warte obejrzenia:

Akcja powstańczaUjęcie sprawy ludności w manifeście Komitetu Centralnego Narodowego, ogłoszonym 1 października 1863 roku, w zasadzie było zgodne z ideą KNP wyrażoną w dokumencie programowym z 24 lipca 1863 roku. Uznanie prawa Litwy i Ukrainy do samostanowienia zastrzeżono dwoma warunkami. Litwini i Ukraińcy muszą wziąć udział w powstaniu pod wspólnym kierownictwem KNP i przewidywać w przyszłości konfederację z Polską. Według KNP i jego zwolenników Ukraina była nieodłączną częścią Polski, dlatego też akcja powstańcza powinna ogarnąć całość ziem dawnej Rzeczypospolitej aż po Dniepr. Mimo odrębności narodowej Ukraińców Prawobrzeże winno być w granicach Polski. Tymczasem jednak dla większości Ukraińców ich więzi państwowe z Polską w granicach z 1772 roku, chociażby na zasadach dobrowolnej federacji, oznaczały pogodzenie się z utratą suwerenności państwa. Organizacja Hromada była gotowa współpracować z polskimi demokratami na zasadzie: każdy u siebie. W styczniu 1864 roku. członkowie Hromady ze Lwowa zwrócili się do Rządu Narodowego jako do spadkobiercy władz przedrozbiorowej Rzeczypospolitej z żądaniem wyrzeczenia się historycznych praw do Rusi oraz z prośbą o poparcie przez naród polski rozwoju narodu rusińskiego, a w zamian za to Ruś wstąpi w przyszłości w federację z Polską. W odpowiedzi z 23 lutego 1864 roku sekretarz do spraw Rusi Marian Dubiecki, wyrażając pogląd Rządu Narodowego i osobiście Romualda Traugutta, stwierdził, że walczący z caratem Polacy z Ukrainy nie stanowią elementu obcego, toteż muszą być pełnoprawnymi obywatelami wyzwolonego kraju. Granice z 1772 roku są nienaruszalne, w dalszej perspektywie nastąpi wyzwolenie Rusi Galicyjskiej. We wspólnym wyzwolonym państwie Ruś otrzyma autonomię na demokratycznych podstawach. Tylko wkład Rusinów we wspólną walkę z Rosją może odpowiednio zaprocentować. Prześladowania po klęsce powstania styczniowego dotknęły nie tylko Kongresówkę, ale także Ukrainę prawobrzeżną. Było to skutkiem udziału w akcjach zbrojnych wielu żołnierzy narodowości polskiej i ukraińskiej, którzy dezerterowali z armii rosyjskiej bądź też uciekali z Galicji, aby zasilić szeregi powstańców. Przez następne dziesięciolecia dominowało przeświadczenie, że ziemie kresowe stanowią nadal polskie prowincje, które w przyszłości stworzą ponownie jedną całość. Istotny jest fakt, że polskie dążenia do dominacji występowały w czasie, gdy narodowe aspiracje Białorusinów, Litwinów i Ukraińców nie były jeszcze określone w sposób wyrazisty.


Warto również przeczytać:

Uczciwi politycy w polskim rządzie
W polskim rządzie wbrew pozorom czasami trafiają się uczciwi politycy, dla których najważniejsze jest dobro kraju i jego obywateli. Należy sobie jednak szczerze powiedzie...

Totalitaryzm, Komunizm, Nazizm Faszyzm
Totalitaryzm jest system rządu, który był charakterystyczny dla reżimów dyktatorskich w XX wieku. Ideologia ta dążyła do przejęcia totalnej władzy nad społeczeństwem oraz...

Mity Polityczne
Mit polityczny jest sposobem na tworzenie nowych idei, które bazują na fałszywym i złudnym myśleniu. Sam mit polityczny można nawet porównać do zwykłych mitów, ponieważ b...

Iliryzm
Iliryzm jest ruchem politycznym, który powstał w latach trzydziestych i czterdziestych dziewiętnastego wieku. Jego głównym celem było zintegrowanie wysokich plemion słow...

Antykomunizm wg prawicy
Wczesne komunistyczne ruchy były w sprzeczności z tradycjami monarchii, która rządziła przez większą część kontynentu europejskiego w tym czasie. Wiele europejskich monar...

Copyright © 2007, Warto również odwiedzić: