Polityka

„Rusini nie są nikim innym, tylko Polakami"

Inne strony warte obejrzenia:

„Rusini nie są nikim innym, tylko PolakamiDecyzję o uwłaszczeniu ludu wiejskiego przedstawiono jako akt wspaniałomyślności cesarza przeciwstawiającego się złej woli polskiej szlachty. Wyrażała to ogłoszona 15 października w Wiedniu odezwa cesarza Ferdynanda I Do moich ludów. Jeżeli nawet Austriacy, obawiający się wznowienia akcji niepodległościowych, nie zamierzali doprowadzić do nowej rabacji chłopskiej, podobnej do rzezi szlachty w okresie buntu Jakuba Szeli w 1846 roku w zachodniej Galicji, to zagrożenie takie się pojawiło. Wynikało ono z niechęci chłopów nie tylko do szlachty, ale też wobec inteligencji i w ogóle ludności miejskiej. Podobne zjawisko występowało nie tylko w środowiskach ukraińskich, lecz ogarniało również wsie polskie. Zdominowane przez polskie ugrupowania władze krajowe w Galicji Wschodniej uważały ukraińskie dążenia narodowe za rezultat antypolskiej intrygi władz austriackich. Z kolei białoruskie, litewskie oraz ukraińskie odrodzenie kulturalne traktowano jako przejawy regionalizmu w ramach społeczeństwa polskiego. Składająca się z przedstawicieli polskich Centralna Rada Narodowa we Lwowie w 1848 roku stwierdzała, że „Rusini nie są nikim innym, tylko Polakami", różniącymi się obrządkiem religijnym, a nie narodowością. W takim ujęciu „kwestia ruska" była rozpatrywana jako wewnętrzna sprawa narodu polskiego. Choć demokratyczni oraz liberalni działacze polscy w Galicji oficjalnie zabiegali wyłącznie o autonomię, uważali, że w interesie ogólnonarodowym nie leży ani utrzymywanie zwartości cesarstwa Habsburgów, ani szerzenie się wpływów rosyjskich wśród Słowian południowych, Czechów czy - tym bardziej - wśród Rusinów w Galicji Wschodniej. Wzrost wpływów Rosji umocniłby status quo, ustanowione przez Święte Przymierze i postanowienia kongresu wiedeńskiego, który wypowiedział się przeciwko odbudowie niepodległej Polski. Istnienie ukraińskiego ruchu narodowego w Galicji Wschodniej było na rękę władzom austriackim, ponieważ hamowało zarówno rozwój rosyjskiego panslawizmu, jak i wpływów Polaków w zaborze austriackim. W interesie wielonarodowej monarchii habsburskiej leżało stałe wykorzystywanie dawnych i nowych antagonizmów, wynikających z podziałów wyznaniowych i różnic etnicznych. Z drugiej strony występował przeciwko Austrii kierunek, nazwany staroruskim albo - najczęściej - moskalofilskim. Jego przedstawiciele - pod wpływem propagandy rosyjskiej - twierdzili, że ani w Galicji, ani nad Dnieprem nie ma narodu ukraińskiego, a tylko miejscowe odłamy jednego narodu rosyjskiego. Opozycyjne wobec rządów Wiednia i biurokracji austriackiej w Galicji stanowisko zajmowały: demokratyczna inteligencja polska, liberalne ziemiaństwo i miejski plebs. Występujących przeciw tym polskim ugrupowaniom Rusinów reprezentowała głównie hierarchia Kościoła unickiego. Kler unicki dostrzegł wówczas szansę zajęcia równorzędnego miejsca w wyznaniowej strukturze Austrii, co było jedną z najistotniejszych przyczyn jego orientacji na monarchię Habsburgów i lojalności wobec cesarza Franciszka Józefa I. Zwolenników tej orientacji nazywano świętojurcami od znajdującej się we Lwowie katedry greckokatolickiej pod wezwaniem Świętego Jury.


Warto również przeczytać:

Ruchy polityczne
W obecnych czasach istnieje kilka koncepcji tego, jak mogły powstawać państwa, każda z nich jest uwarunkowana tym, jak ludzie podchodzili do tworzenia i zwiększania teryt...

Chester Alan Arthur
Chester Alan Arthur został wybrany na urząd dwudziestego pierwszego prezydenta Stanów Zjednoczonych. Chester Arthur urodził się dnia piątego października 1829 roku w Fair...

Polska i jej polityka
Obowiązkiem każdego Polaka, który tylko skończył 18 lat jest wzięcie w wyborach. Nie da się ukryć, że w żadnym wypadku nie możemy bagatelizować tego zadania wobec tego po...

Sikorski i Giertych
Radosław Sikorski to jedna z ciekawszych osobowości polskiej sceny politycznej. Urodzony . 23 lutego 1963 w Bydgoszczy po skończeniu I Liceum Ogólnokształcącego w Bydgosz...

„Obyśmy byli razem!”.
Problemem ówczesnego stosunku do prawosławnych było uporczywe żądanie ze strony łacinników Polaków czy Litwinów ponownego chrztu przy przechodzeniu do Kościoła katolickie...

Copyright © 2007, Warto również odwiedzić: